بوسه (Der Kuss) اثری از گوستاو کلیمت Gustav Klimt (۱۸۶۲–۱۹۱۸ میلادی)، نقاش نمادگرای اتریشی است که بی شک از مشهورترین کارهایش بشمار می‌رود. اصل این نقاشی، هم اکنون، در یکی از گالری‌های قصر بل ودیر Österreichische Galerie Belvedere، وین، اتریش نگهداری می‌شود (ابعاد: ۱۸۰×۱۸۰ سانتیمتر، رنگ روغن روی بوم و ورق طلا). پدر کلیمت یک صنعتگر دوره گرد و متخصص در حکاکی های طلا بود، اما استفاده کلیمت از ورق طلا در نقاشی ها الهام گرفته از سفری بود که وی در سال 1903 به ایتالیا انجام داد.

در ورودی موزه یک کپی از نقاشی را گذاشته اند تا علاقه مندان برای عکس برداری از این استفاده کنند، و اجازه عکاسی در سالنی که نقاشی در آن هست، وجود ندارد.

در کاتالوگ نمایشگاه آمده که تابلو ابتدا در سال 1908 تحت عنوان Liebespaar (عاشقان) به نمایش گذاشته شد. این نقاشی یک زن و مرد را نشان میدهد که یکدیگر را در آغوش گرفته و بدنهایشان را در لباس هایی پیچیده اند که به سبک آرت نوو معاصر و اشکال ارگانیک تزئین شده است.

عشق، صمیمیت و تمایلات جنسی بوفور در آثار گوستاو کلیمت یافت می‌شوند.

تصور می شود که کلیمت از امیلی فلوژ، معشوقه خود برای این اثر الگوبرداری کرده، اما برخی می گویند که آهنگساز اتریشی آلما مالر مدل این اثر است.

این زوج در لبه یک علفزار گلدار قرار دارند که در زیر پاهای زن به پایان می رسد. مرد لباسی با طرح های هندسی و چرخش های ظریف داشته و تاجی از انگور بر سر دارد و زن در لباسی روان با نقش های گلدار نشان داده شده است که تاجی از گل دارد. صورت مرد به پائین خم شده تا زن را ببوسد و دستانش صورت زن را دربرگرفته است. زن زانویش را بر زمین گذاشته، چشمانش را بسته، یک دستش را دور گردن مرد حلقه کرده، دست دیگرش را به آرامی روی دست مرد قرار داده و صورتش را برای دریافت بوسه مرد بالا آورده است.

برداشتهای گوناگونی از این اثر تاکنون شده‌است:

استدلال شده که این نقاشی لحظه ای را نشان میدهد که آپولو، دافنه را می بوسد.

برخی از مورخان هنر گفته اند که کلیمت داستان اورفئوس و اوریدیک را به تصویر می کشد. نقاشی دقیقاً لحظه ای را نشان می دهد که اورفئوس برای نوازش اوریدیک به طرف او برمی گردد و عشق خود را برای همیشه از دست می دهد. همانطور که در این نقاشی نشان داده شده است، زنی که نگه داشته شده کمی شفاف بوده، که نشان دهنده محو شدن اوست (همانطور که در داستان گفته می شود).

-این پوشش طلاکاری شده و پس زمینه‌ای نامشخص مفهوم زمان‌گریز بودن را القا می‌کند و اینکه چگونه بوسه، باعث یکی شدن می‌شود.

-نشان می‌دهد که وقتی کسی را برای اولین بار می‌بوسید، چقدر همه چیز درخشان، زیبا و طلایی است.

-مرد در بوسه غرق شده (بی‌چهره و بی‌هویت)، در حالی که زن صورتش را برای کناره‌گیری و دوری از بوسه چرخانده‌است.

-زن خود را تسلیم مرد کرده‌، در حالیکه لحظه اوج لذت جنسی را تجربه می‌کند.